Zacznę od tego, że palety Zoevy bardzo szybko podbiły moje serce. Na tą chwilę jestem w posiadaniu szczęśliwej trójeczki, a En Taupe jest moim najnowszym nabytkiem. Właściwie jest ona prezentem od Mikołaja, ale to sprawia tylko, że z większą przyjemnością po nią sięgam. Kolor "Taupe", którego język polski nie ogarnia, jest tutaj tematem przewodnim i myślę, że widać to na pierwszy rzut oka.

Standardowo już dla niemieckiej firmy w solidnym, ale lekkim pudełeczku, znajdziemy 10 cieni o przeróżnych wykończeniach i nie małej gramaturze. Od matów, przez satyny, aż po cienie duochrome i perły. Pigmentacja jest godna podziwu. Cienie nie zostawiają plam, bardzo ładnie współpracują, dzięki czemu możemy utworzyć mgiełkę rozblendowanego koloru. Nie musimy się obawiać, że kończąc makijaż w lustrze zobaczymy pandę - większość cieni się nie osypuje. Małym wyjątkiem jest kolor Handmade, który lubi zostawić po sobie ślad tam gdzie nie powinien. Po nałożeniu makijaż utrzymuje się do wieczora (lub do rana - testowany sylwestrowo).

Nie jestem dobra w rozróżnianiu tonacji. Ciepłe, zimne, neutralne - sama nie wiem, internet mówi, że zimne. Wiem za to że są piękne, trwałe, a praca z nimi to sama przyjemność. Do moich perełek należą Gallery, Wrapped in Silk i Exqusite, czarnym koniem okazał się za to Sheers & Voiles. Ten ostatni tworzy bardzo ciekawy efekt na powiece, który mimo prób, nie oddaje swojej urody na zdjęciach.

Beże, brązy, szarości to coś w czym moje dłonie czują się dobrze. Do wszystkiego pasują, prezentują się elegancko i sprawiają, że paznokcie wyglądają schludnie. Zdecydowanie częściej sięgam po tego typu odcienie - komfort psychiczny związany z odpowiednim doborem koloru zostaje szybko rozwiązany. Może ujęłam to zbyt poważnie, ale kiedy trybiki w mojej głowie skłonią mnie do stworzenia na paznokciach różowo-zielonego gradientu z brokatem, szybko zaczynam żałować, że nie postawiłam na pewniaka. W trakcie zmywania z paznokci tych cudów jeszcze bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że nie było warto (bo która z nas nie zmagała się z brokatem).
Wróćmy jednak do tematu przewodniego: lakierowa strefa komfortu, którą w mojej szufladzie reprezentują 3 flakoniki. Pierwszy z nich to Essie Ladylike. Mój najstarszy nabytek i pierwszy nude, w którym jestem zakochana do dziś. Po dwóch latach ciągłego terroru z mojej strony postanowił jednak zgęstnieć. Mimo to często po niego sięgam i próbuje wyciągnąć z niego więcej niż dał mi producent. Miniaturka lakieru Zoya Kendall jest ze mną dwa lata, ale trzyma się dużo lepiej niż poprzednik. Ten produkt jest wyjątkowy ze względu na swoją formułę. Cieniutka warstwa wystarczy żeby pokryć bez smug cały paznokieć, stąd też jego trwałość (czasem jest ze mną tydzień). Jest to szaraczek z domieszką delikatnego fioletu, który ujawnia się w pełnym świetle. Ostatni i chyba najrzadziej przeze mnie używany, Fashion marki Deborah Lippmann. Wszystko byłoby pięknie tylko potrzebuje aż 3 warstw do pokrycia płytki paznokcia, a to wymaga czasu i poświęcenia więcej niż 5 minut na manicure. Nie należę do najbardziej cierpliwych osób.

W przypadku czerwieni lubię kiedy moje paznokcie się króciutkie. Przy lakierach w odcieniach nude długość paznokci, według mnie, nie gra roli. Zarówno krótkie, jak i długie wyglądają korzystnie. To też tworzy dla nich kolejny plus, który skłania mnie do powiększenia kolekcji. Jeśli macie jakieś ulubione sprawdzone szarości lub beże chętnie poczytam i sprawdzę *smileyface*